Bransoletka przyjaźni – jak zrobić krok po kroku?

Chcesz zrobić własną bransoletkę przyjaźni, ale gubisz się w węzłach i sznurkach? Z tego poradnika dowiesz się krok po kroku, jak zapleść pierwszą bransoletkę z muliny lub sznurków. Dzięki prostym wskazówkom zrobisz prezent dla przyjaciółki, siostry albo… dla siebie.

Skąd wzięła się bransoletka przyjaźni?

Kolorowe bransoletki przyjaźni pojawiły się w Stanach Zjednoczonych w latach siedemdziesiątych. Moda przyszła z Ameryki Środkowej, gdzie ręcznie plecione ozdoby z nici i kordonka były elementem codzienności i ważnym symbolem więzi między ludźmi. Do Europy dotarły w latach dziewięćdziesiątych i od tego czasu regularnie wracają na nadgarstki kolejnych pokoleń.

Wzór może być bardzo prosty, ale znaczenie pozostaje to samo. Podarowana bransoletka ma przypominać o relacji i wspólnie spędzonych chwilach. O tym, jak mocno trend wszedł do popkultury, świadczy choćby historia z Białego Domu, gdy były prezydent USA wyplatał bransoletkę przyjaźni dla Joe Bidena. Ten gest pokazuje, że nie jest to tylko biżuteria, lecz mały osobisty rytuał.

Bransoletka przyjaźni to drobiazg, który kosztuje kilka metrów sznurka i trochę czasu, a potrafi przypomnieć o ważnej osobie za każdym spojrzeniem na nadgarstek.

Co przygotować do zrobienia bransoletki przyjaźni?

Zanim zaczniesz wiązać węzły, warto dobrze przygotować materiały i stanowisko pracy. To oszczędzi nerwów i sprawi, że sznurki nie będą się plątać w najmniej oczekiwanym momencie. Podstawą są sznurki do makramy, mulina albo cienki kordonek, a do tego wygodny sposób przymocowania robótki, na przykład tablica korkowa lub agrafka przypięta do spodni.

Zadajesz sobie pytanie, jakie akcesoria naprawdę ułatwiają pracę nad pierwszą bransoletką? Warto przygotować kilka prostych rzeczy, które na co dzień masz już w domu:

• agrafka przypięta do jeansów albo poduszki,
• podkładka na dokumenty z klipsem,
• tablica korkowa i szpilki,
• małe imadełko lub stojak do makramy.

Sznurki i kolory

Do nauki najlepiej sprawdza się mulina znana z haftu. Dobrze znosi ciągłe dotykanie, ocieranie i zginanie, więc zachowuje ładny wygląd przez długi czas. Dobrym wyborem są też cienkie sznurki powlekane lub delikatny kordonek, które dają bardzo równe, wyraźne węzły. Wzór możesz ułożyć z dwóch, czterech albo większej liczby kolorów, w zależności od tego, jak rozbudowaną bransoletkę chcesz uzyskać.

Na początek przygotuj kilka odcinków o długości mniej więcej 1 metra. Ich ilość zależy od wzoru, ale przy prostych paskach z węzłów prostych wystarczą na przykład cztery albo sześć nitek. Przed rozpoczęciem pracy warto końcówki delikatnie opalić zapalniczką, jeśli używasz sznurków syntetycznych. Dzięki temu nie będą się strzępić podczas zaplatania.

Miejsce pracy

Dobrze ustabilizowana robótka to połowa sukcesu. Sznurki szybko uciekają spod palców, dlatego trzeba je gdzieś przyczepić. Wiele osób najchętniej używa tablicy korkowej i szpilek. Inni wybierają agrafkę zaczepioną o pasek w spodniach albo o koc. Każdy sposób jest dobry, jeśli pozwala swobodnie napinać nici.

Najprościej złożyć wszystkie nitki na pół, zawiązać supeł i ten supeł przymocować wybraną metodą. Przy kordonku dobrze działa jeszcze jeden patent: supeł zawiesza się na osobnej nici, rozciągniętej poziomo i przypiętej do tablicy dwiema pinezkami. Taka dodatkowa nić przydaje się, gdy później planujesz użyć metalowych zapięć typu krokodylki, bo po zakończeniu pracy możesz ją po prostu odciąć.

Jak opanować podstawowe węzły?

W makramie i bransoletkach ze sznurków wszystko opiera się na czterech typach węzłów. Każdy składa się z dwóch małych supełków, więc ruch jest powtarzalny i szybko wchodzi w rękę. Gdy nauczysz się, jak działa węzeł prawy, węzeł lewy oraz węzły zwrotne, możesz odczytać niemal każdy schemat, także taki, który powstał w programie typu Bracelet Generator.

Dla porządku warto porównać te węzły w jednym miejscu. Zwróć uwagę na kierunek nitki pracującej oraz efekt, jaki widzisz potem na bransoletce.

Węzeł prawy

Węzeł prawy powstaje z dwóch nici. Pierwsza znajduje się z lewej strony i będzie przechodzić na prawo, druga służy jako nitka, na której zaciskasz supeł. Dla przykładu niech pierwsza będzie fioletowa, a druga żółta. Cały rząd powstały z takich węzłów przyjmie kolor pierwszej nitki, więc w tym przypadku bransoletka będzie miała fioletowe pasy.

Aby zrobić połowę węzła, ułóż fioletową nitkę jak literę „4” na żółtej, przeprowadź ją pod spodem i wyciągnij w górę po prawej stronie. Żółtą nitkę trzymaj cały czas mocno napiętą, a fioletową dociągnij do góry i lekko w prawo. W ten sposób powstaje pierwszy supeł. Druga połowa węzła wygląda podobnie, tylko znów ustawiasz fioletową po lewej stronie i powtarzasz ruch. Po dwóch takich supełkach masz jeden pełny węzeł i możesz przejść do kolejnej nitki.

Węzeł lewy

Węzeł lewy jest lustrzanym odbiciem prawego. Nitka pracująca startuje z prawej strony, a ruch idzie w lewo. Za przykład niech posłuży zielona nitka po prawej i biała po lewej. W tym węźle to kolejne nitki nadają kolor poszczególnym supełkom, więc cały rząd może być wielobarwny, mimo że prowadzisz jedną nić przez całą szerokość robótki.

Połowę węzła zrobisz, gdy białą nitkę ułożysz jak odwróconą „4” na zielonej, przeciągniesz od spodu i wyciągniesz w górę po lewej stronie. Zielona powinna być napięta, a białą dociągnij w górę i w lewo. Druga część przebiega identycznie. W efekcie na nitce bazowej tworzą się pary supełków, a Ty przesuwasz się przez kolejne nitki w prawo, zachowując kierunek lewych węzłów.

Węzły zwrotne

Węzeł zwrotny prawy składa się z połowy węzła prawego i połowy lewego. Nitka najpierw „idzie” w prawo, a potem zawraca w lewo i wraca na swoje miejsce. Węzeł zwrotny lewy działa odwrotnie: pierwszy supeł powstaje jak węzeł lewy, drugi jak prawy. Takie połączenie pozwala zmieniać kierunek pasów w bransoletce, a nawet tworzyć zygzaki.

Przydatnym ćwiczeniem jest prosty wzór Zyg Zag, rozpisany w rzędach z użyciem strzałek. Strzałka w prawo oznacza węzeł prawy, w lewo węzeł lewy, a podwójne strzałki wskazują na węzeł zwrotny. Rzędy składają się z par nitek, na przykład: granatowa z żółtą, brązowa z czerwoną, żółta z zieloną. Dzięki temu szybko widzisz, która nitka z którą pracuje w danym momencie.

Jak zrobić prostą bransoletkę przyjaźni krok po kroku?

Na początek najlepiej wybrać bardzo prosty wzór z poziomymi pasami. Do takiej bransoletki z muliny wystarczy kilka kolorów oraz znajomość samego węzła prawego. Efekt na ręce jest wyraźny, a przy okazji trenujesz równy naciąg sznurka i powtarzalne ruchy dłoni.

Podstawowa wersja zaczyna się zwykłym supłem, a kończy warkoczykami. W praktyce wygląda to tak:

1. Przytnij na przykład sześć nitek o długości około 1 metra.
2. Złóż je na pół, wyrównaj końce i zrób jeden większy supeł, zostawiając pętelkę do zapięcia.
3. Przymocuj supeł do tablicy korkowej, podkładki z klipsem albo do spodni za pomocą agrafki.
4. Ułóż nitki w takiej kolejności kolorów, jaka ma pojawić się na bransoletce od góry.
5. Zacznij od pierwszej nitki po lewej stronie i wykonaj na każdej z kolejnych nitek rząd węzłów prawych.
6. Gdy dojdziesz do końca rzędu, wróć do nowej pierwszej nitki po lewej i powtórz całą sekwencję.
7. Pleć kolejne rzędy, aż długość pasów będzie dopasowana do nadgarstka osoby, dla której tworzysz bransoletkę.

Przy pracy z większą ilością nitek od razu widać, że węzły prawe lubią układać się bardziej poziomo. Cała bransoletka zmienia się wtedy w równe kolorowe paski. Ten prosty schemat pomaga zrozumieć działanie nici prowadzącej i tego, jak kolejne rzędy wpływają na układ barw.

Jak poradzić sobie z problemami podczas plecenia?

Rękodzieło rzadko wychodzi idealnie za pierwszym razem. Sznurki potrafią się skończyć w połowie wzoru, końcówki zaczynają się strzępić, a na końcu pojawia się pytanie, jak zawiązać bransoletkę przyjaźni na nadgarstku tak, żeby nie zgubić jej po jednym dniu. Z tym wszystkim można sobie poradzić bez prucia całej pracy.

Czy zdarzyło Ci się, że jedna nitka nagle okazała się dużo krótsza od pozostałych? To naturalne, bo niektóre kolory biorą udział w większej liczbie węzłów i zużywają się szybciej. Na szczęście jest prosty sposób na „dosztukowanie” brakującego odcinka.

Gdy sznurki są za krótkie

Kiedy widzisz, że jedna nitka robi się zdecydowanie krótsza, przygotuj nowy kawałek w tym samym kolorze. Najpierw zrób na nim mały supełek pomocniczy. Ten supeł posłuży do przymocowania nowej nitki z boku robótki, na przykład szpilką do tablicy. Krótką nitkę możesz przesunąć pod spód i również przypiąć, żeby nie przeszkadzała.

Następnie przerabiaj rząd zgodnie ze schematem. W momencie, gdy stara nitka miała tworzyć węzeł (na przykład węzeł prawy na czerwonej nitce), przełóż w to miejsce nową i zawiąż węzeł już nią. Po kilku rzędach odwróć robótkę, zwiąż końce starej i nowej nitki podwójnym supełkiem i dodaj kropelkę kleju. Od tej chwili możesz spokojnie ciągnąć dalej wzór. Z prawej strony bransoletki miejsce „podmiany” pozostanie niewidoczne.

Kiedy końcówki się strzępią i jak wiązać na nadgarstku?

Przy sznurkach syntetycznych nadmierne strzępienie rozwiązuje krótkie opalenie końcówek zapalniczką. Przy bawełnianej mulinie lub kordonku dobrze działa odrobina kleju do biżuterii rozprowadzona palcami. Warto nałożyć niewielką ilość, żeby nitki nie stały się sztywne jak drut.

Na etapie zakończenia masz kilka możliwości. Jeśli na początku zrobiłaś pętelkę, z drugiej strony najlepiej zapleść dwa warkoczyki i zakończyć je supełkami. Taki zestaw pętelka plus warkocze łatwo związać samodzielnie. Dla osób, które wolą metalowe wykończenia, dobrym wyborem są krokodylki. Wtedy końcówki nitek trzeba równo przyciąć, przesmarować klejem i wsunąć w zapięcie.

Dobrze zrobiony węzeł na zakończeniu bransoletki – podobny do węzła żeglarskiego – zaciska się przy szarpnięciu i nie rozwiązuje się w ciągu dnia.

Wiązanie bransoletki na nadgarstku warto oprzeć na prostym, ale mocnym węźle. Najpierw przełóż prawy warkoczyk nad lewym i przeciągnij go przez powstałe oczko od tyłu do przodu. Teraz tę samą końcówkę połóż nad drugim warkoczykiem, znów przeprowadź przez oczko od tyłu i dociągnij. Supeł zaciśnie się sam, gdy pociągniesz mocniej, dzięki czemu bransoletka nie będzie się luzować przy każdym ruchu ręki.